می گذرم از میانِ رهگذران، مات

می گذرم از میانِ رهگذران، مات

می نگرم در نــگاهِ رهگذران، کــور

این همه انـدوه در وجودم و من، لال

این همه غوغاست در کنارم و من، دور

دیگر در قلب من ،نه عشق، نه احساس

دیگر در جـــــانِ من ، نــــه شور، نه فریـاد

دشتـــــم ، اما در او نـــــه نالهیِ مجـــــنون

کوهـــــــم ، اما در او نـــــــه تیشهیِ فرهــــاد

هیچ نــــــه انگیزه ای ، کــــــه هیچـــــم، پوچـــم

هیـــــچ نــــــه اندیشه ای ،که سنــــــگم، چوبـــــم

همسفـــــــــر قصه هــــــــایِ تـــــــــلخِ غــــــــــریبــم

رهگــــــــــذر کوچـــــــــه هــــــــای تنـــــــگِ غروبــــــــم

آن همه خورشیــــــــد ها کــــــه در مــن میســـوخت

چشمــــــــهیِ انـــدوه شد ز چشـــــم تـــرم ریـخت

کاخِ امیــــــــــدی که بــــــرده بـــــودم تـــــا مـاه

آه که آوارِ غــــم شد و بــــــه ســـرم ریـــــخت

زورق سرگشتـــــــه ام کـــــه در دلِ امـــــواج

هیچ نبینـــــد ، نــــــه نــــــاخدا ، نه خدا را

موج ملالــــم که در سکوت و سیــاهــــی

می کشم ایــــــن جان از امیــد جــدا را

می گذرم از مــــیان رهگــــذران، مــات

می شمرم میـله های پنجـــره ها را

می نگرم در نـگاه رهگـــــذران، کور

می شنوم قیل و قال زنجره ها را

فریدون مشیری

عاشقانه ما دوتا...